WARSZAWIANKA PISZE

WITAM, OTO CZĘŚĆ 2 MOJEGO OPOWIADANIA Z czasem Henryk przeniósł się pod Kościół. Tam było mu lepiej niż na dworcu. Znalazł towarzysza, księdza Andrzeja, który codziennie wrzucał mu do kapelusza pieniądze. Z czasem coraz więcej rozmawiali, Henryk mógł siedzieć sobie na ławce w Kościele i spać na niej w nocy. Henryk codziennie rano budził się o 6 godzinie, wraz z porannymi dzwonami kościelnymi i wychodził na schody. Tam zbierał oszczędności. Postanowił zebrać pieniądze na namiot, w którym będzie mógł mieszkać i wyprowadzi się z zimnych murów kościoła. Chciał mieszkać "na swoim"...mówił do siebie " mogę zbierać i rok, a nawet dwa, ale uzbieram. Chociażby na najmniejszy namiocik". W końcu po wielu miesiącach Henryk zebrał odpowiednią sumę i poprosił księdza o przysługę. Sam nie chciał kupować namiotu, bał się bowiem reakcji ludzi, którzy go unikali jak ognia. Sam też zaczął unikać ludzi. Tylko ksiądz Andrzej mu pozostał. Nie miał wyboru. Tylko on mógł mu pomóc....

Witajcie, od dziś przez klika dni, chciałam z Wami podzielić się moją twórczością, moimi zapiskami, które powstały pod wpływem różnych chwil, wydarzeń i spotkanych ludzi. Do napisania tego opowiadania zainspirowałam się pewnym bezdomnym człowiekiem, którego widziałam w tramwaju. Jechał nim ze swoim psem i zaczęłam się zastanawiać, jak to czasem człowiek jest pozostawiony swojej niedoli przez ludzi, ale pies nigdy nie zostawi człowieka samego w potrzebie. Zapraszam do przeczytania Czy można w życiu spotkać wierniejszego przyjaciela niż pies? Czy zwierzę może odczuwać ludzkie uczucia i w jaki sposób to robi? Instynktownie? Rozumem? Jak wytłumaczyć to,że już od tylu lat człowiek i pies mieszkają pod wspólnym dachem i to w różnych szerokościach geograficznych? Okazuje się,że można i jest to chyba najpiękniejsza relacja człowiek-zwierzę. Tylko pies, ze wszystkich gatunków zwierząt, potrafił tak bardzo zbliżyć się do człowieka. Opowiem Wam pewną historię, która po raz kolejny ud...