Mój Pierwszy Dzień w Pracy

Hejka! 

Po długich i intensywnych poszukiwaniach w końcu znalazłam nową pracę!!! 

Pracuję w Salonie Empik w Galerii Sadyba Best Mall - jak ktoś mieszka w pobliżu, zapraszam na zakupy!

Postanowiłam napisać o tym post dopiero dzisiaj, po pierwszym dniu w nowej pracy, choć moi znajomi z FB już wiedzą :)

Piszę też dlatego dzisiaj bo wczoraj, po pozytywnym, poniedziałkowym telefonie z samego rana (z wiadomością - długo oczekiwaną przeze mnie! 2 lata) w końcu oddzwonili do mnie, że DOSTAŁAM PRACĘ!

Potem musiałam pojechać na podpisanie umowy, a od wczoraj już na dobre zaczęłam pracę w EMPIKU :D 

Zaraz opowiem wszystko po kolei, ale najpierw chciałam z Wami podzielić się tym,że ... pisząc teraz te słowa...czuję się jakoś potwornie zmęczona. I nawet nie wczorajszym, długim dniem w pracy, wysiłkiem w niej (wysiłek w pracy nie jest mi obcy, dzięki wolontariatowi w ZOO), ale czuję się zmęczona samym szukaniem pracy. Przy czym czuję nie tyle zmęczenie fizyczne, co psychiczne. Wyczerpanie, a jednocześnie poczucie spełnienia, trochę jeszcze nie wierzę, że już pracuję. Nikomu nie życzę 2 lat bez pracy, ale budzenie sie rano, brak poczucia obowiązku, a jednocześnie ta codzienna myśl, z którą wstawałam z łóżka: "Kiedy będzie praca?, Czy wczoraj zrobiłam absolutnie wszystko, by dostać pracę?", a po rozmowach rekrutacyjnych zastanawiałam się "Czy mnie przyjmą?, czy się im spodobałam?", a gdy nie oddzwaniali, to myślałam "I znowu nic z tego?" Szukanie pracy to nieustanna walka, wręcz syzyfowa praca naszej psychiki. Czułam się niepotrzebna, nie miałam po co wstawać rano, czułam się beznadziejnie. 

Ale na reszcie ktoś we mnie uwierzył. W miniony piątek znalazłam na OLX oferty pracy do Empików na grudzień. Na razie to praca tymczasowa, ale zawsze coś. Potem szybko, tego  dnia oddzwonili do mnie i zaprosili na rozmowę jeszcze tego samego dnia! :D Po, jak zwykle miłej rozmowie i obietnicy oddzwonienia, jakoś nawet przestałam wierzyć, że się uda. Zawsze po rozmowach wychodziłam jakaś podbudowana, że chociaż ktoś się zainteresował moim CV. 

Ale w poniedziałek rano miałam bardzo miłą pobudkę (od czasu porannej pobudki zrobionej mi przez Roberta Janowskiego z radia ;)) ten poniedziałkowy poranek był bardzo miły. Dowiedziałam się, że od 1 grudnia zaczynam pracę w Empiku jako doradca klienta. Jednak wczoraj prawie cały dzień stałam na kasie. Wczoraj byłam przerażona swoimi początkami pracy jako kasjerki :D Myliłam się często, dużo klientów, wszystko trzeba mieć opanowane, w końcu obracałam pieniędzmi ludzi. Często musiałam prosić o pomoc innych pracowników, ale nie było tak najgorzej - dużo osób mi pomagało, powiedziano mi, że najlepiej uczyć się na własnych błędach. Nawet klienci, widząc, że uczę się obsługiwać kasę, życzyli mi powodzenia i rozumieli, że musieli dłużej poczekać na obsłużenie. Nawet miałam przyjemność obsługiwać Joannę Koroniewską ;)

To był długi, męczący dzień, od 13-21. Potem długie czekanie na autobus i tramwaj. Do domu wróciłam po 22 godz. Pierwszy raz pracowałam w takich godzinach, zwykle pracowałam od 8-16, nawet w ZOO. Ale t godzinki jakoś szybko mi minęły, jedynie 2 ostatnie godziny już trochę mi się dłużyły. Potrzebowałam dłuższej przerwy niż 15 minut, nie miałam nawet czasu zjeść obiadu, jedynie kupiłam sobie MacWrapa w McDonaldzie. Wiem, że nie powinnam tam jeść ale w kwadrans niczego innego ciepłego nie zdołałabym zjeść, a potrzebowałam nabrać sił, żeby dalej pracować. 

Tej nocy wyjątkowo dobrze mi się spało, pierwszy raz od 2 lat nie miałam bezsennej nocy. Czułam przyjemny odpoczynek po intensywnej pracy. A dziś czeka mnie po raz pierwszy nocna zmiana :D

Trzymajcie kciuki, żebym nie zasnęła!